2025 Rok, który nas ukształtował, wzmocnił i pokazał, kim naprawdę jesteśmy 
To nie był rok, który da się opowiedzieć jednym zdaniem.
To był rok, który zostaje w człowieku.
Zostaje w nogach, gdy po wielu godzinach w terenie wracasz do domu i cisza jest głośniejsza niż hałas. Zostaje w głowie, gdy zamykasz oczy, a obrazy wciąż są żywe. Zostaje w sercu, bo w ratownictwie nigdy nie dotykasz „sprawy”. Dotykasz czyjegoś życia.
2025 rok był pełen momentów, w których świat dla kogoś się zatrzymał.
Ktoś nie wrócił do domu.
Ktoś przestał odbierać telefon.
Ktoś czekał — z nadzieją, strachem i bezsilnością.
Wówczas my zaczynaliśmy walkę z czasem.
Nie dlatego, że było łatwo. Dlatego, że musieliśmy.
Były poszukiwania, w których każdy krok mógł być tym decydującym. Były noce, w których las nie oddawał odpowiedzi. Były godziny, kiedy zmęczenie mieszało się z odpowiedzialnością, a jedyną myślą było: nie możemy przestać.
Ten rok nauczył nas pokory.
Nauczył nas, że doświadczenie to nie coś, czym się chwali — to coś, co się niesie.
Dlatego jednym z najważniejszych momentów 2025 roku było specjalistyczne szkolenie naszych ratowników i wolontariuszy prowadzone przez funkcjonariuszy Wydziału Poszukiwań i Identyfikacji Osób Biura Kryminalnego Komendy Głównej Policji.
To było szkolenie bez skrótów.
Z pełną świadomością, że wiedza, którą tam zdobywamy, może kiedyś zdecydować o czyimś losie. Uczyliśmy się, że w działaniach poszukiwawczych nie ma miejsca na przypadek. Że liczy się zespół. Że każda decyzja niesie konsekwencje. I że odpowiedzialność zaczyna się dużo wcześniej, niż pierwszy krok w teren.
2025 to także manewry, ćwiczenia i szkolenia, które nie kończyły się brawami.
Kończyły się zmęczeniem, analizą, chęcią rozwoju ale też w ciszy. Bo właśnie w tej ciszy rodzi się profesjonalizm.
To był również rok, w którym wzmocniliśmy nasze możliwości działania. Fundacje SRS dziś tworzy blisko 60 osób.
Ambualns przekazany w tym roku przez Adam Struzik nie był symbolem sukcesu.
Był odpowiedzią na potrzebę bycia tam szybciej, skuteczniej, pewniej.
Bo czas w ratownictwie nie jest pojęciem — jest granicą. W tym roku udało się pozyskać jeszcze sprzęt w postaci quada oraz łączność satelitarną STRLINK. Łączność STARLINK została sfinansowana w 100% przez Jarosław Margielski – Prezydent Otwocka i Miasto Otwock.
Ale najważniejsze w tym wszystkim byli ludzie.
Ratownicy i wolontariusze SRS, którzy zostawiali swoje sprawy, zmęczenie i prywatne życie, by iść tam, gdzie ktoś inny właśnie tracił grunt pod nogami.
Ludzie, którzy wracali do domu inni, niż z niego wychodzili. Którzy wiedzą, że tej służby nie da się „wyłączyć”.
2025 nauczył nas, że nie zawsze jest głośno.
Nie zawsze jest wdzięcznie.
Nie zawsze jest łatwo
Ale zawsze jest sens.
Bo po drugiej stronie jest człowiek. Rodzina.
Nadzieja, która nie może zostać sama.
Ten rok był trudny.I był potrzebny.
Bo SRS to nie nazwa i nie logo.
To ludzie, którzy zostają, gdy inni już nie mają siły. To decyzje podejmowane w ciszy.
To odpowiedzialność, nawet wtedy, gdy nikt nie patrzy.
Dziękujemy wszystkim, którzy byli z nami w 2025 roku.
Idziemy dalej — z pokorą, doświadczeniem i gotowością.
Hanna Kułakowska-Michalak Zastępca Burmistrza Daniel Putkiewicz Piotr Kandyba – Poseł na Sejm RP Mariusz R. Frankowski Bożena Żelazowska – Poseł na Sejm RP Ewa Lubianiec – Starosta Piaseczyński Marta Sulimowicz – Wicestarosta Piaseczyński Krzysztof Kasprzycki – Przewodniczący Rady Powiatu Piaseczyńskiego Arkadiusz Strzyżewski Aleksandra Śmietanka- radna Sejmiku Województwa Mazowieckiego Nadleśnictwo Chojnów – LP Piotr Kwiatkowski – Przewodniczący Rady Miejskiej w Karczewie Radny Rosa SIRON – wspierając poszukiwania zaginionych Tomasz Laskus – Starosta Powiatu Otwockiego